Górskie schronisko PTTK z 1913 roku na Magurce Wilkowickiej (909 m n.p.m.) w Beskidzie Małym, zbudowane przez niemieckich turystów.
Schronisko PTTK na Magurce Wilkowickiej stoi w zachodniej części Beskidu Małego, na wysokości 909 m n.p.m., nad Wilkowicami koło Bielska-Białej. Pierwszy budynek postawili tu w 1903 roku niemieccy turyści z bielskiej sekcji Beskidenvereinu, a obecny, murowany obiekt pochodzi z 1913 roku. Dziś nosi imię działacza turystycznego Józefa Grzybowskiego i należy do PTTK.
Pierwsze schronisko otwarto 27 września 1903 roku. Był to drewniany budynek na kamiennym fundamencie, z odkrytą werandą od frontu, salą restauracyjną na parterze i pokojami na poddaszu. Spłonęło już po dwóch latach. Odbudowane otwarto 18 sierpnia 1907 roku pod nazwą Erzherzogin Maria Theresia-Schutzhaus auf dem Josefsberge, czyli Schronisko Arcyksiężnej Marii Teresy na Górze Józefa. Niemcy nazywali wówczas Magurkę Josefsberg, od źródła św. Józefa i stojącej przy nim kapliczki.
W 1912 roku schronisko spłonęło ponownie. Nowy, murowany budynek, wzniesiony na wysokim podpiwniczeniu, oddano do użytku 19 października 1913 roku. Miał dziewięć pokoi i jedną zbiorową sypialnię, suszarnię odzieży i przechowalnię sprzętu narciarskiego. Strona schroniska przypomina, że kojarzyło się ono bardziej z restauracją lub hotelem górskim niż ze zwykłym schroniskiem.
W 1907 roku niemieccy turyści z bielskiego Beskidenvereinu założyli klub narciarski. Jego członkowie trenowali jazdę na nartach na polanach pod szczytem, a skoki na skoczni poniżej schroniska, przy zejściu w stronę Rogacza. Przy schronisku działał też tor saneczkowy. Znakomite warunki narciarskie sprawiły, że Magurka stała się ośrodkiem sportów zimowych.
W okresie międzywojennym schronisko nadal należało do Beskidenvereinu, a nazwę zapisywano dwujęzycznie: Schutzhaus - Schronisko, Josefberg - Magórka. Po II wojnie światowej, którą obiekt przetrwał, nie licząc utraty części wyposażenia, przejęło go Polskie Towarzystwo Tatrzańskie, a później PTTK. Według strony schroniska ponownie oddano je do użytku we wrześniu 1946 roku. Remont z lat 1972-1974 przyniósł nową instalację sanitarną i kilkanaście pokoi dla dwóch do pięciu osób.
Strona schroniska wymienia około dziesięciu szlaków. Od stacji kolejowej Wilkowice-Bystra prowadzi szlak zielony (około 2 godziny 15 minut), z przełęczy Przegibek szlak niebieski (około godziny), a z Mikuszowic Krakowskich przez Rogacz szlak czerwony (około 1 godziny 45 minut). W pobliżu leży Chatka na Rogaczu. Dojścia prowadzą także ze Straconki, Międzybrodzia Bialskiego i Czernichowa. Czasy podano według strony schroniska.
Do schroniska prowadzi również asfaltowa droga z Wilkowic, z zakazem ruchu z wyłączeniem mieszkańców.
Schronisko jest punktem na dłuższych wycieczkach po Beskidzie Małym. Strona schroniska proponuje kierunki dalszej wędrówki: do Łodygowic przez Czupel, do Bielska-Białej Lipnika przez przełęcz Przegibek oraz do schronisk na Hrobaczej Łące i na Koziej Górze. Schronisko na Koziej Górze leży od Magurki około 6,6 km w linii prostej, a dojście szlakiem zajmuje według strony schroniska około 3 godzin 15 minut.
Do schroniska na Hrobaczej Łące, czyli Domu Turystyczno-Rekolekcyjnego Hrobacza Łąka, idzie się szlakiem niebieskim przez przełęcz Przegibek, a potem czerwonym, około 2 godzin 45 minut.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się