Kościół z cegły klinkierowej z lat 1897-1900 w Zabrzu, w stylu neoromańskim z elementami neogotyku, z oryginalnym wyposażeniem i organami.
Kościół św. Anny stoi w Zabrzu, w dawnej wsi Dorota. Zbudowano go w latach 1897-1900 z cegły klinkierowej, w stylu neoromańskim z elementami neogotyku. Zachowało się w nim niemal całe pierwotne wyposażenie, a rejestr zabytków wpisał go w 2010 roku.
Świątynię zaprojektowali radca budowlany Blau z Bytomia i bytomski architekt Stahl. Kamień węgielny wmurowano 5 września 1897 roku, a kościół konsekrowano 10 października 1900. Stoi w miejscu dawnej wsi Dorota, która od 1905 roku należy do Zabrza. W 1945 roku budynek został uszkodzony.
Kościół zbudowano na planie krzyża łacińskiego jako trójnawową halę z transeptem, krytą dachem dwuspadowym. Na osi fasady wznosi się wieża z dzwonnicą i zegarem. Elewacje z cegły klinkierowej zdobią ornamenty ceglane i detale kamieniarskie. Charakterystyczne są duże, półkoliście zamknięte okna z witrażami przedstawiającymi świętych oraz empory naw bocznych i ramion transeptu. Całość uzupełnia plebania, dom parafialny i aleja z bramą, obsadzona klonami i lipami.
We wnętrzu zachowało się oryginalne wyposażenie, między innymi ołtarz św. Anny, kazalnica, marmurowe balaski i skrzynkowa droga krzyżowa. Prezbiterium oddziela od reszty kościoła kuta krata. Poza polichromiami pierwotne wyposażenie przetrwało niemal w całości. Na emporze nad wejściem stoją 47-głosowe organy firmy Schlag & Söhne ze Świdnicy, ukończone w 1900 roku, z trzema manuałami i pedałem, w neoromańskim prospekcie. Na wieży wisi sześć dzwonów, trzeci zestaw tego kościoła, ponieważ wcześniejsze zabrano na przetop w czasie obu wojen.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się