Dawna kopalnia rud cynku i ołowiu z lat 1925-1928 w Bytomiu, której budynki projektu Zillmannów przetrwały przy ul. Siemianowickiej.
Zakłady Górnicze im. Juliana Marchlewskiego to dawna podziemna kopalnia rud cynku i ołowiu w Bytomiu. Po kopalni zostały zabudowania przy ulicy Siemianowickiej 98, projektu Emila i Georga Zillmannów, ale obiekt nie jest muzeum i nie ma tu stałej trasy zwiedzania.
Po plebiscycie z 1921 roku obszar górniczy dawnej kopalni Bleischarley przecięła granica między Niemcami a Polską. Spółka Georg von Giesches Erben zbudowała więc od 1925 do 1926 roku nową kopalnię po niemieckiej stronie, jako Deutsch-Bleischarleygrube. Wtedy należała do największych i najnowocześniejszych kopalń tego typu na świecie, a zakład przeróbki mechanicznej ukończono w 1928 roku. W tym samym roku kopalnia zatrudniała 1700 osób i wydobyła 180 tysięcy ton rudy.
W kwietniu 1945 roku nieczynną kopalnię przekazano władzom polskim, a produkcję wznowiono w 1946 roku. Od 1 października 1950 roku zakład nosił imię Juliana Marchlewskiego, a w 1961 roku włączono go do Zakładów Górniczo-Hutniczych Orzeł Biały. Eksploatację zakończono w grudniu 1981 roku, choć jedno ze źródeł podaje rok 1985. Szyby kopalni sąsiadowały z Żabimi Dołami, które leżą nieco ponad kilometr dalej.
Budynki laboratorium z 1928 roku, cechowni i łaźni z 1926 roku, dyrekcji z lat 1925-1926, warsztatów, maszynowni i rozdzielni oraz pieców przewałowych bytomski urząd miejski ujął w wykazie przemysłowych obiektów zabytkowych. Około 2010 roku wyremontowano dawną cechownię i mieszczą się w niej lokale użytkowe, w tym sklepy. Po kopalni pozostały też hałdy z metalami ciężkimi. Cały poprzemysłowy teren po Orle Białym zajmuje około 70 hektarów i jest największym takim obszarem w Bytomiu.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się