Park Śląski w Chorzowie zajmuje około 535 hektarów i należy do największych parków miejskich w Europie. Jego początek to konkretna uchwała, a nie przypadek: decyzję o budowie podjęła w 1950 roku Wojewódzka Rada Narodowa w Katowicach, a jednym z głównych inicjatorów był gen. Jerzy Ziętek. Do 2012 roku park nazywał się Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku im. gen. Jerzego Ziętka.

Park na hałdach

Teren przewidziany pod inwestycję obejmował około 640 hektarów w Chorzowie i Katowicach. Aż 75 procent z tego stanowiły tereny poprzemysłowe: hałdy, wysypiska odpadów pogórniczych, stare biedaszyby, zapadliska i bagna, a resztę nieużytki rolnicze. Miejscowe gleby były kwaśne i mało przydatne, więc przywieziono 3,5 miliona metrów sześciennych ziemi oraz pół miliona metrów sześciennych gleb próchnicznych i torfu.

Budowę rozpoczęto w lipcu 1951 roku. Duża część prac poszła w czynach społecznych, zbierano też datki, a na budowę parku przeznaczano dochód ze sprzedaży kartoników filatelistycznych. Zespołem architektów kierował prof. Władysław Niemirski. Park podzielono na dwie strefy: środek zaprojektowano jako leśny, poprzecinany alejkami, a około 13 hektarów jako część kulturalno-rekreacyjną. Posadzono około 3,5 miliona sadzonek drzew i krzewów w 70 gatunkach i odmianach. W październiku 1953 roku powołano przedsiębiorstwo zarządzające parkiem.

Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte: obiekt za obiektem

Najbardziej intensywny okres rozbudowy przypadł na dwie dekady po decyzji z 1950 roku. W 1954 roku zaczęto budować klatki dla Śląskiego Ogrodu Zoologicznego, który zajmuje dziś 47,5 ha. Kotlinę Dinozaurów z betonowymi rekonstrukcjami szesnastu dinozaurów ukończono w 1975 roku. Wejście do zoo wyznacza symbol całego parku, rzeźba żyrafy, żelbetowa konstrukcja o wysokości ponad 16 m, odlana w 1959 roku w Gliwickich Zakładach Urządzeń Technicznych.

Stadion Śląski, o którego budowie zdecydowano 20 grudnia 1950 roku, otwarto 22 lipca 1956 roku. Mieszkańcy województwa przepracowali przy nim łącznie 589 938 roboczogodzin. Planetarium Śląskie założono 4 grudnia 1955 roku, a budowę rozpoczęto w 1953 roku z okazji Roku Kopernikowskiego, na najwyższym wzniesieniu parku, Górze Parkowej. Uchodzi za największe i najstarsze planetarium w Polsce, a jego kopuła ma średnicę 23 metrów.

W 1957 roku ruszyła kolej parkowa, której pociągi kursowały po trasie liczącej nieco ponad 4 km. Dwa lata później, we wrześniu 1959 roku, pierwsi goście weszli do Śląskiego Wesołego Miasteczka, dziś znanego jako Legendia. Uchodzi za najstarszy lunapark w Polsce, a nazwę Legendia nosi od 2017 roku.

W 1967 roku otwarto kolej linową Elka, której nazwa jest skrótem od Elektryczne Linowe Koleje. Pierwotnie trasa o długości 5539 m tworzyła trójkąt wokół parku i uchodziła za najdłuższą nizinną kolej linową w Europie. Starą trasę rozebrano w 2012 roku, a w 2013 roku uruchomiono ponownie jeden odcinek, między stacjami Stadion Śląski i Wesołe Miasteczko.

W 1968 roku powstały trzy obiekty naraz: hala wystawowa Kapelusz, Rosarium i szklarnia wieżowa, w owym czasie najwyższa na świecie, która stała w parku do 1983 roku. Pomysł rosarium zgłosiło w 1964 roku Polskie Towarzystwo Miłośników Róż. Ogród otwarto 24 czerwca 1968 roku, razem z pierwszą Międzynarodową Wystawą Róż. Uchodzi za największy ogród różany w Polsce, z ponad 35 tysiącami róż w prawie 300 odmianach.

Skansen z Górnego Śląska i Zagłębia

W 1975 roku park wzbogacił się o Górnośląski Park Etnograficzny. Pomysł muzeum na wolnym powietrzu sięga 1928 roku, kiedy dr Tadeusz Dobrowolski, dyrektor Muzeum Śląskiego w Katowicach, zadeklarował stworzenie instytucji dla zagrożonych drewnianych kościołów i innych zabytków. Do idei wrócono w 1952 roku, a pierwsze obiekty przeniesiono w 1964 roku. Muzeum powołano 1 sierpnia 1974 roku, a dla zwiedzających otwarto 1 czerwca 1975 roku.

W sześciu sektorach geograficznych i jednym tematycznym stoi około 78 obiektów z wsi, miasteczek i osiedli wschodniego Górnego Śląska oraz Zagłębia Dąbrowskiego, z XVII do XX wieku. W 1963 roku z powodu planowanej drogi lokalizację muzeum przesunięto z części wschodniej parku do północno-zachodniej, a w programie miejsce obiektów z zachodniej części regionu zajęły budynki z Zagłębia.