Górnik Zabrze zdobył czternaście tytułów mistrza Polski. Najsłynniejsza seria to pięć mistrzostw z rzędu w latach 1963-1967, a najsłynniejszy mecz europejski to finał Pucharu Zdobywców Pucharów w Wiedniu w 1970 roku. Obie historie zaczynają się jednak od klubu stworzonego z czterech zespołów w 1948 roku.

Klub z czterech klubów

Górnik powstał 14 grudnia 1948 roku pod nazwą GZKS Górnik z połączenia czterech zabrzańskich zespołów: KS Zjednoczenie, KS Concordia, KS Pogoń i KS Skra. Ta fuzja uchodzi za jedyną taką w polskiej piłce. Pierwszy tytuł mistrza Polski klub zdobył w sezonie 1956/57. Potem przyszły kolejne: 1959 i 1961. W latach 1960-1962 trenerem był Augustyn Dziwisz.

Pięć tytułów z rzędu

Mistrzostwa z lat 1963, 1964, 1965, 1966 i 1967 tworzą serię pięciu tytułów z rzędu. Pozostałe tytuły to 1957, 1959, 1961, 1971, 1972, 1985, 1986, 1987 i 1988. W tym czasie w klubie zadebiutował Włodzimierz Lubański: 21 kwietnia 1963 roku zagrał w meczu z Arkonią Szczecin i strzelił gola. W sezonie 1963 rozegrał osiem meczów i zdobył cztery bramki, a w latach 1966-1969 cztery razy z rzędu został królem strzelców ligi. Reprezentacyjny debiut zaliczył 4 września 1963 roku w wieku 16 lat i 188 dni, w meczu z Norwegią wygranym 9:0. Jest to uważane za rekord wieku debiutanta i strzelca w reprezentacji Polski.

W latach 1966-1969 trenerem był węgierski szkoleniowiec Géza Kalocsay, którego okres nazywa się złotymi latami klubu. W sezonie 1967/68 Górnik dotarł do ćwierćfinału Pucharu Europy Mistrzów Klubowych. W Pucharze Polski drużyna wygrywała sześć razy między 1965 a 1972 rokiem: w 1965, 1968, 1969, 1970, 1971 i 1972.

Austria Wiedeń na Stadionie Śląskim

We wrześniu 1963 roku Górnik rozpoczął grę w Pucharze Europy mistrzów krajowych od dwumeczu z Austrią Wiedeń. Pierwszy mecz odbył się 18 września 1963 roku na Stadionie Śląskim w Parku Śląskim i Górnik wygrał go 1:0. Frekwencję podają źródła różnie: jedne wskazują 89 089 widzów, a portal dzieje.pl pisze o 120 tysiącach i nazywa to rekordem stadionu. Rewanż w Wiedniu 2 października 1963 roku wygrała Austria 1:0, więc potrzebny był trzeci mecz. Rozegrano go 9 października 1963 roku w Wiedniu, a Górnik wygrał 2:1. W kolejnej rundzie zespół odpadł z Duklą Praga, przegrywając dwumecz 3:4.

Przed dyrekcją tego stadionu stoi dziś pomnik innego śląskiego piłkarza: Gerarda Cieślika, zawodnika Ruchu Chorzów, w stroju z meczu Polska - ZSRR z 1957 roku.

Finał w Wiedniu, 1970

W sezonie 1969/70 Górnik grał w Pucharze Zdobywców Pucharów jako zdobywca krajowego pucharu. W pierwszej rundzie pokonał Olympiakos, 2:2 i 5:0, następnie Rangers, 3:1 i 3:1. W ćwierćfinale wyeliminował Lewski Spartak Sofia, 2:3 i 2:1. W półfinale z AS Roma po remisach 1:1 i 2:2 oraz trzecim spotkaniu zakończonym wynikiem 1:1 o awansie zdecydował rzut monetą.

Finał rozegrano 29 kwietnia 1970 roku na Praterstadion w Wiedniu. Manchester City wygrał 2:1: bramki zdobyli Neil Young w 12. minucie i Francis Lee w 43., a dla Górnika trafił Stanisław Oślizło w 68. minucie. Na trybunach było 7968 widzów, a drużynę prowadził Michał Matyas.

Stadion Ernesta Pohla

Domowy stadion Górnika otwarto 2 września 1934 roku, według projektu Gustava Allingera. Nazwę Stadion im. Ernesta Pohla nadano w połowie pierwszej dekady XXI wieku: źródła podają rok 2004 albo 9 czerwca 2005 roku. Ernest Pohl to jeden z najsłynniejszych piłkarzy Górnika. Rekord frekwencji, 50 tysięcy widzów, padł 22 września 1957 roku w meczu z Gwardią Warszawa wygranym 3:1. Stadion rozbudowano w 1957 i 1965 roku, a sztuczne oświetlenie dostał w 1967.