Rezerwat przyrody Barania Góra (województwo śląskie)

Rezerwat przyrody Barania Góra to leśny rezerwat ścisły na zachodnich stokach Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim, w granicach miasta Wisła. Sięga aż po szczyt góry (1220 m n.p.m.) i obejmuje tereny, na których swój początek bierze Wisła.

Skąd wzięła się ochrona Baraniej Góry

Lasy baraniogórskie chronili już w drugiej połowie XIX wieku cieszyńscy Habsburgowie, którzy przyjeżdżali tu z gośćmi na coroczne polowania na głuszce. Sprowadzili leśników ze Styrii i Karyntii, żeby dbali o spokój tych ptaków.

Po 1922 roku, gdy zaczęło działać autonomiczne województwo śląskie, o wartości przyrodniczej Baraniej Góry pisali śląscy przyrodnicy. Pierwszy zrobił to w 1923 roku Kazimierz Simm, a konkretny projekt rezerwatu przedstawił w 1931 roku Marian Koczwara z Muzeum Śląskiego w Katowicach. Jeszcze przed ustawą o ochronie przyrody z 1934 roku Lasy Państwowe utworzyły tu rezerwat częściowy o powierzchni 388 ha. Obecny rezerwat powstał zarządzeniem Ministra Leśnictwa z 5 listopada 1953 roku w bardzo podobnych granicach.

Gdzie leży rezerwat i ile ma powierzchni

Rezerwat zajmuje 379,85 ha na wysokości od 840 do 1220 m n.p.m. i leży w granicach Parku Krajobrazowego Beskidu Śląskiego. Obejmuje obszary źródliskowe dwóch cieków źródłowych Wisły, Czarnej i Białej Wisełki.

Pod względem geologicznym to flisz karpacki, głównie gruboławicowe, żelaziste piaskowce warstw istebniańskich z przewarstwieniami łupków i mułowców.

Klimat: deszcz, śnieg i halny

Teren rezerwatu należy do najbardziej deszczowych w kraju, a opady wynoszą od 1100 do 1700 mm rocznie, podczas gdy na nizinach Polski jest to od 500 do 600 mm. Znaczna część opadów to śnieg. W partiach szczytowych pokrywa śnieżna często przekracza 2 metry i leży nawet 140 dni. Częste wiatry typu fenowego, zwane halnymi, wyrządzają szkody w drzewostanach.

Las, który zachował cechy pierwotnego

Prawie całą powierzchnię zajmują zbiorowiska leśne, a wiek drzew waha się od 70 do 200 lat. Znaczne fragmenty lasu zachowały cechy drzewostanów pierwotnych. Najwyżej rośnie górnoreglowa świerczyna, a niżej bór jodłowo-świerkowy z jodłą i bukiem.

W latach 30. XX wieku próbowano na szczycie wprowadzić kosodrzewinę i limbę. Przetrwała tylko limba, z której zachowały się dwa okazy na grzbiecie tuż na północ od szczytu. Z rzadkich gatunków rośnie tu tocja karpacka.

Praktycznie

• Położenie: zachodnie stoki Baraniej Góry, w granicach miasta Wisła.
• Obszar podlega ochronie ścisłej, więc obowiązują ograniczenia w poruszaniu się. Zasady wstępu sprawdź u Nadleśnictwa Wisła lub w Parku Krajobrazowym Beskidu Śląskiego.

W pobliżu leżą sam szczyt Barania Góra oraz schronisko PTTK na Przysłopie pod Baranią Górą.