Zbiornik zaporowy na Wiśle o powierzchni do 3200 ha, ważny dla zaopatrzenia w wodę i dla ptaków.
Jezioro Goczałkowickie to zbiornik zaporowy na Wiśle, jedno z największych sztucznych jezior Górnego Śląska. Zajmuje maksymalnie 3200 ha, leży około 5 km na południe od Pszczyny i służy przede wszystkim zaopatrzeniu w wodę części Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego.
Pojemność całkowita to około 168 mln m3, a średnia głębokość wynosi około 5,3 metra. Normalny poziom piętrzenia to 255,75 m n.p.m. Zapora ma 14 m wysokości i 2980 m długości, a powierzchnia zlewni sięga 522 km2.
Poza Wisłą jedynym większym dopływem uchodzącym naturalnie do jeziora jest potok Bajerka. Zbiornik pełni też funkcję przeciwpowodziową i jest wykorzystywany do gospodarki rybackiej.
Plany powstały w latach 1947-1949, budowa trwała od 1950 do 1955 roku, a zbiornik działa od 1956 roku. Pod wodę poszły ziemie 428 prywatnych gospodarstw i trzeba było przesiedlić około 2000 mieszkańców.
W latach 1983-2004 stwierdzono nad zbiornikiem 258 gatunków ptaków, w tym 113 lęgowych. Wśród rzadkich wymienia się czaplę purpurową, warzęchę i śmieszkę. Cały zbiornik leży w obszarze Natura 2000, a w 2004 roku utworzono specjalny obszar ochrony ptaków.
Do jeziora corocznie wpuszcza się narybek, między innymi około 500 tysięcy sandaczy i 260 tysięcy szczupaków.
Dostęp do samego zbiornika jest ograniczony, bo jezioro zaopatruje region w wodę. Na koronie zapory znajduje się część spacerowa między Goczałkowicami-Zdrojem a Zabrzegiem.
W okolicy leżą m.in. Centrum Edukacji Technicznej w Goczałkowicach-Zdroju, Ośrodek Edukacji Przyrodniczej „Kadłubek” oraz, kilka kilometrów dalej, Pokazowa Zagroda Żubrów w Pszczynie.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się