Ceglano-kamienny kościół z lat 1908-1911 z elementami neogotyku, z rzeźbami św. Anny i św. Joachima z XVIII wieku.
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Rycerce Górnej to ceglano-kamienna świątynia z początku XX wieku, utrzymana w duchu historyzmu z elementami neogotyku. Do rejestru zabytków wpisano ją w 2024 roku.
Kościół zbudowano w latach 1908-1911 na miejscu drewnianej kapliczki. Wcześniej mieszkańcy Rycerki chodzili na nabożeństwa do kościoła w Rajczy. Poświęcenie odbyło się 18 listopada 1911 roku. Do 1950 roku świątynia była filią parafii w Rajczy, a 1 stycznia 1950 roku kardynał Adam Stefan Sapieha nadał jej status kościoła parafialnego. Na ścianie widnieje kamień z datą 1908. Wnętrze odrestaurowano przed końcem 2023 roku.
To kościół salowy z jedną wieżą i chórem muzycznym. Sklepienie nawy i prezbiterium ozdobiono gwiazdami. W neogotyckim ołtarzu znajduje się płaskorzeźbiony wizerunek Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. Na ścianie łuku tęczowego umieszczono płaskorzeźby „Chrzest Chrystusa w Jordanie” i „Święta Rodzina”, a we wnętrzu stoją rzeźby św. Anny i św. Joachima z pierwszej połowy XVIII wieku. Wokół kościoła ustawiono plenerowe stacje drogi krzyżowej w stylu góralskim, dłuta Władysława Zonia, wzniesione na 100-lecie świątyni.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się