Ceglany kościół parafialny z lat 1930-1931 projektu Dominikusa Böhma, przykład modernizmu i ekspresjonizmu ceglanego.
Kościół św. Józefa w Zabrzu, wzniesiony w latach 1930-1931 według projektu Dominikusa Böhma z Kolonii, uchodzi za jeden z ciekawszych przykładów modernizmu na Górnym Śląsku. Ceglana świątynia przy ul. Roosevelta ma plan łuku i jest wpisana do rejestru zabytków.
Parafię św. Józefa wyodrębniono w 1931 roku z terytorium parafii św. Andrzeja Apostoła. Budowniczym był proboszcz parafii św. Andrzeja, ks. Jan Zwior, a poświęcenia kościoła dokonał 4 września 1932 roku kardynał Adolf Bertram.
Styl kościoła to modernizm i ekspresjonizm ceglany. Mur jest nieotynkowany i złożony z cegieł w różnych odcieniach, pochodzących z różnych cegielni. Plan w kształcie łuku nawiązuje do budowli rzymskich i wczesnochrześcijańskich świątyń.
Fronton tworzy potrójny rząd arkad, powtórzony w wieży, obejściu i oknach, co przywodzi na myśl rzymskie akwedukty. Projekt ma rozbudowaną symbolikę: światło jako emanacja Boga, liczby święte (7, 12, 33 i 40), plac jako „paradisus”, wydłużona nawa jako droga życia i chrzcielnica u podstawy wieży.
Böhm zaprojektował także wnętrza, meble, witraże i mensy ołtarzowe. Duże okna po stronie zachodniej wypełniają witraże przedstawiające sakramenty, okna wschodnie dają niewiele światła. Witraż „Najświętszy Sakrament” zaprojektowano w 1942 roku, a witraż Świętej Rodziny w prezbiterium umieszczono w 1957 roku. W kościele jest też cykl obrazów Antona Figla z Monachium.
Główne organy zbudowała firma Rieger w 1940 roku (opus 2926, 29 głosów, trzy manuały i pedał). Na wieży wiszą cztery dzwony, w tym dzwon św. Józefa z 1931 roku.
Do Miejskiego Ogrodu Botanicznego jest stąd około 600 m, a do Domu Muzyki i Tańca około kilometra. Dalej, 1,6 km od kościoła, czeka Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się