Późnobarokowy kościół z początku XVIII wieku, dawna świątynia jezuitów, od 2005 roku prowadzona przez franciszkanów.
Kościół św. Krzyża w Cieszynie to późnobarokowa świątynia z początku XVIII wieku, stojąca w centrum miasta przy ulicy ks. Leopolda Szersznika. Zbudowali ją jezuici, a dziś opiekują się nią franciszkanie. Wpisano ją do rejestru zabytków.
W tym miejscu stanęła w 1648 roku kaplica, którą po przybyciu do Cieszyna w 1670 roku przejęli jezuici. Starosta ziemski Adam Wacław Paczyński ufundował zakrystię i ambonę, a w 1712 roku konwikt dla 16 ubogich szlacheckich chłopców. W 1707 roku kaplicę przekształcono w kościół pod wezwaniem Świętego Krzyża. Po kasacie zakonu w 1773 roku stał się kościołem gimnazjalnym, a jego opiekunem został ks. Leopold Szersznik. W latach 1781-1782 doprowadził on do rozbudowy: świątynia dostała sklepienie i wieżę z hełmem zwieńczonym ośmioboczną latarnią.
Po pożarze w 1789 roku kościół odbudowano w stylu barokowym. Ołtarz główny ufundowano w 1794 roku według projektu Andreasa Kaspara Schweigla, powstał też późnobarokowy chór. Większą renowację przeprowadzono w 1862 roku, wtedy przebudowano wieżę. Do 2005 roku kościół należał do parafii św. Marii Magdaleny, potem wydzierżawili go franciszkanie, którzy prowadzą dom rekolekcyjny w sąsiednim budynku dawnego klasztoru jezuitów.
Budowla jest jednonawowa, trójprzęsłowa, na rzucie prostokąta, z kwadratową wieżą pośrodku. Trójosiowa fasada jest podzielona jońskimi pilastrami, a na jej osi stoi kamienny portal z łukiem koszowym i falistym przyczółkiem. W niszach elewacji umieszczono figury św. Franciszka z Asyżu i św. Józefa z Dzieciątkiem. We wnętrzu zachowały się późnobarokowy ołtarz główny, barokowo-klasycystyczna ambona, barokowy chór muzyczny i dziewiętnastowieczna marmurowa posadzka, a w ołtarzach obrazy Ukrzyżowania i Matki Bożej z przełomu XVIII i XIX wieku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się