Neogotycki ceglany kościół parafialny w Lubomi z 1885 lub 1886 roku, następca drewnianej świątyni z XIV-wiecznym rodowodem parafii.
Kościół św. Marii Magdaleny w Lubomi to neogotycka, ceglana świątynia parafialna we wsi Lubomia w powiecie wodzisławskim. Obecny budynek stanął w drugiej połowie XIX wieku, ale parafia we wsi jest znacznie starsza: pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1303 roku.
W 1303 roku biskup wrocławski Mikołaj poświęcił w Lubomi drewniany kościół i cmentarz, a inicjatorem był książę raciborski Przemysław. Ta świątynia przetrwała do 1516 roku, kiedy zbudowano nową albo gruntownie przebudowano dawną. Wiadomo, jak wyglądała, bo opisały ją sprawozdania wizytacyjne z 1652, 1679 i 1688 roku: drewniany budynek na podmurowanym fundamencie miał około 18,5 metra długości i 10,5 metra szerokości, cztery okna i dwoje drzwi. Wnętrze było polichromowane, a w ołtarzu głównym stał późnogotycki tryptyk ze Świętą Rodziną.
Obecny kościół wzniesiono w 1885 lub 1886 roku po przeciwnej stronie drogi. Budowę zainicjował ksiądz Antoni Kokorski, a projekt przygotował bytomski mistrz budowlany Paweł Jackisch. Budynek jest ceglany i neogotycki. Od południowego wschodu przylega do niego wieża z ostrosłupowym hełmem, nawa ma rzut prostokąta, a węższe prezbiterium zamknięto wielobocznie. Wnętrze jest jednonawowe, z neogotyckim wystrojem.
Ze starego kościoła zachowała się część wyposażenia: barokowy krucyfiks, rokokowa monstrancja, kielich z pierwszej połowy XVIII wieku, cynowe lichtarze i gotycki dzwon z 1508 roku z napisem minuskułą.
Z Lubomi jest blisko do wieży widokowej w Pogrzebieniu, a trasę można zamknąć odwiedzinami w Arboretum Bramy Morawskiej. Dla porównania z lokalną architekturą sakralną dobrze wypada kościół św. Bartłomieja Apostoła w Pogrzebieniu.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się