Drewniany kościół z 1493 roku, przeniesiony z Zębowic do Gliwic w 1925 roku, a w 1997-2000 przeniesiony ponownie na Cmentarz Starokozielski.
Drewniany kościół przy ulicy Kozielskiej 29 ma za sobą dwie przeprowadzki. Zbudowany w 1493 roku w Zębowicach koło Olesna, w 1925 roku trafił do Gliwic, a w latach 1997-2000 został przeniesiony jeszcze raz, na teren dawnego Cmentarza Starokozielskiego.
Najstarszy zachowany opis świątyni pochodzi z 1679 roku. W 1777 roku do nawy dostawiono nową wieżę, a jej budowniczym był cieśla Wojciech Kokot. W 1911 roku w Zębowicach stanął nowy, murowany kościół, więc stary kupiły władze miejskie Gliwic i w 1925 roku przeniosły go na Cmentarz Centralny. Rekonstrukcją kierował Robert Josefek pod nadzorem miejskiego architekta Karla Schabika, a poświęcenie odbyło się 12 września 1925 roku.
Kościół służył jako pomocnicza kaplica pogrzebowa, lecz pod koniec lat 70. XX wieku zamknięto go dla obrzędów, bo ulegał dewastacji. Po 1989 roku miasto zdecydowało się go ratować: w 1992 roku rozebrano go, elementy poddano konserwacji, a w latach 1998-2000 odbudowano na obecnym miejscu. Konsekracja odbyła się 15 sierpnia 2000 roku, a od 2004 roku jest kościołem parafialnym.
Świątynię zbudowano z drewna dębowego i sosnowego; nawa i prezbiterium mają konstrukcję zrębową, a wieża słupową. Dachy kryje gont. Pierwotnie gotycki, w XVII i XVIII wieku został przebudowany w duchu barokowym. Ołtarz główny jest barokowy z XVIII wieku, z obrazem Matki Boskiej Szkaplerznej. Strop nad nawą zdobi polichromia z Okiem Opatrzności, a nad prezbiterium scena Koronacji Matki Boskiej. Kościół leży na Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego.
Świątynia stoi w Parku Starokozielskim, a w pobliżu centrum miasta czekają zamek Piastowski i katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się