Wieża ciśnień z lat 1933-36 w Raciborzu, 37 m wysokości, z klinkierową elewacją; dziś mieści zakład i biura producenta słodyczy.
Wieża ciśnień przy ulicy Starowiejskiej w Raciborzu to nieużywana już jako wodociąg budowla z lat trzydziestych XX wieku, wysoka na 37 m i stojąca na wzniesieniu 216 m n.p.m. Dziś mieści zakład produkcyjny i biura firmy cukierniczej.
Projekt powstał w 1926 roku. Opracował go miejski radca budowlany Wucherpfennig wspólnie z architektami Tschanterem i Stromskym. Budowę rozpoczęto w 1933 roku, a wieżę uruchomiono jeszcze w trakcie robót, w 1935 roku. Prace wykończeniowe trwały do 1936 roku.
Budynek stoi na planie zbliżonym do podkowy o wymiarach 12 na 24 m. Ściany są murowano-żelbetowe, a dach i stropy żelbetowe. Elewację wyłożono cegłą klinkierową z Baborowa. W środku są dwa żelbetowe zbiorniki, każdy na 600 m3 wody, a w budynku przewidziano także mieszkania dla rodzin pracowników.
Wieża miała zaspokoić rosnące potrzeby miasta, ale wytwarzała zbyt wysokie ciśnienie i powodowała awarie sieci. Zaopatrywała więc tylko wyżej położone Ocice, a resztę miasta nadal obsługiwała starsza wieża ciśnień przy dzisiejszej ulicy 1 Maja. Po wojnie polskie władze zrezygnowały z przywrócenia jej do użytku.
Wieża nazywana była wieżą nadgraniczną, po niemiecku Der Grenzlandturm. Zdobiło ją godło III Rzeszy i napis, zdemontowane po II wojnie światowej, a na szczycie powiewała flaga państwowa.
Budynek wykorzystano do celów propagandy: na parterze urządzono miejsce kultu nieznanego żołnierza z sarkofagiem, a na trzech piętrach ośrodek szkoleniowy dla 50 osób. W przededniu II wojny światowej wieża służyła jako punkt obserwacyjny.
W budynku mieści się jeden z zakładów produkcyjnych oraz biura producenta słodyczy, firmy Mieszko. Swego czasu siedzibę miało tu także Radio Vanessa.
Wieża stoi w Raciborzu, w odległości około 1,6 km od Zamku w Raciborzu, a Park im. Miasta Roth leży w podobnej odległości.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się