Gliwicki cmentarz komunalny z lat 1920-1927 na planie krzyża łacińskiego, z mogiłami ofiar marszu śmierci.
Cmentarz Centralny w Gliwicach leży przy ulicy Kozielskiej, na granicy dzielnic Stare Gliwice i Wojska Polskiego. Nekropolia o powierzchni 22 ha powstała w latach 1920-1927 jako założenie łączące funkcję cmentarza z parkiem.
Projekt z 1920 roku przygotowali gliwicki miejski inspektor budowlany i architekt Karl Schabik (plan i wystrój architektoniczny) oraz miejski inspektor ogrodniczy Richard Riedel (zieleń). Cmentarz ma ogólny plan krzyża łacińskiego wpisanego w romb. Od każdej z dwóch monumentalnych bram głównych prowadzi aleja długości 108 metrów, a na ich styku stoi dom przedpogrzebowy. Wzdłuż alei ustawiono małe formy architektoniczne, między innymi fontanny z rzeźbami. Z rzeźb plenerowych zachowała się m.in. figura mnicha czytającego psałterz, dzieło Hannsa Breitenbacha, a przy domu przedpogrzebowym stoi grupa Ukrzyżowania Paula Ondruscha. Wśród drzew dominują brzozy, sosny wejmutki, świerki pospolite i lipy drobnolistne.
Pierwsze pochówki odbyły się w 1924 roku. Po II wojnie światowej na cmentarzu urządzono 14 mogił zbiorowych z prochami żołnierzy Wojska Polskiego, zmarłych w niewoli od ran. W 1948 roku utworzono osiem mogił zbiorowych, w których pochowano zmarłych podczas marszu śmierci z Auschwitz-Birkenau; wcześniej spoczywali oni w mogiłach rozproszonych wzdłuż trasy marszu. Krematorium z lat 1937-1938 zburzono w 1945 roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się