Zabytkowy cmentarz z 1784 roku wokół kościoła św. Marka, z neogotycką kaplicą grobową i żeliwnymi krzyżami.
Cmentarz przy ulicy Sienkiewicza w Żywcu założono w 1784 roku wokół kościoła św. Marka. Dziś jest zamknięty dla nowych pochówków, a w rejestrze zabytków znajduje się razem ze swoimi nagrobkami, kaplicą i figurą.
W 1584 roku na tym terenie postawiono kapliczkę zwaną Męką Pańską, a w jej pobliżu zaczęto chować zmarłych na zarazę. W 1591 roku zbudowano tu drewniany kościół wotywny. Po wygaśnięciu zarazy cmentarz św. Marka służył przez pewien czas pochówkom ludzi ubogich i niższego stanu, a ten charakter stracił z początkiem XIX wieku. Pod koniec XVIII wieku doprowadzono do niego bitą drogę, w 1885 roku drewniany kościół zastąpiono murowanym, a w 1905 teren poszerzono i ogrodzono. Cmentarz pozostaje nieczynny, a ostatni pochówek odbył się w 1957 roku.
Pochowano tu wielu żywieckich mieszczan oraz osoby zasłużone dla miasta i powiatu. Wśród nich jest ksiądz Tomasz Czapela, proboszcz w Ślemieniu, Wiktor Idziński, lekarz i jeden z założycieli żywieckiego szpitala, oraz Władysław Nowotarski, dyrektor szkoły męskiej i działacz towarzystwa Sokół. W zbiorowej mogile leży ośmiu żołnierzy, którzy zginęli w 1892 roku podczas manewrów w Moszczanicy, a w latach 1944-1945 pochowano tu też kilku żołnierzy niemieckich.
Najbardziej wyrazistym obiektem jest neogotycka kaplica grobowa księdza Czapeli z 1907 roku, zbudowana przez firmę Josefa Leona Urbana z Ołomuńca. Ma ostrołukowy portal, rynny zakończone rzygaczami w kształcie smoków i witrażowe okna. Cmentarz zdobią też żeliwne krzyże nagrobne i ogrodzenia z przełomu XIX i XX wieku, odlane głównie w odlewni w Węgierskiej Górce, oraz późnobarokowa kamienna figura św. Józefa z Dzieciątkiem z 1797 roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się