Kaplica z 1827 roku na miejscu średniowiecznego kościoła i klasztoru duchaków, z kryptą i neogotyckim ołtarzem.
Kaplica pod wezwaniem świętego Jakuba Większego stoi w Sławkowie w miejscu, gdzie przez wieki nie było żadnej zabudowy. To niewielka, otynkowana budowla z kamienia, zbudowana w 1827 roku i dziś należąca do parafii Podwyższenia Krzyża Świętego.
W tym miejscu stał kościół świętego Jana i klasztor duchaków, ufundowane w 1298 roku przez biskupa Jana Muskatę. W 1455 roku zniszczyli je nieopłaceni żołdacy morawscy i polscy. Teren przez kilka stuleci pozostał niezabudowany, co widać jeszcze na planie miasta z 1823 roku. Pod kaplicą jest krypta, uważana za pozostałość wcześniejszych zabudowań kościelnych.
Kaplicę ufundował w 1827 roku Jakub Kubiczek, burmistrz Sławkowa i przedsiębiorca górniczy, główny właściciel kopalni galmanu „Kozioł”. W 1910 roku drewniany parkan zastąpiono murowanym ogrodzeniem z żelazną bramą. Dach odnowiono i pokryto na nowo w 1973 roku. Z kaplicą wiąże się miejscowy zwyczaj dzwonienia podczas burzy, który według tradycji miał przepędzać chmury.
Budowla ma rzut prostokąta z półkolistą apsydą i czworoboczną kruchtą. Dach jest siodłowy, kryty blachą, a nad nim wznosi się wysmukła, sześcioboczna sygnaturka. Wewnątrz jest płaski strop, dawniej bogato polichromowany, dziś z fragmentami malowideł. W neogotyckim ołtarzu wisi obraz świętego Jakuba, prawdopodobnie z 1828 roku, a obok obraz Matki Boskiej Różańcowej z XVIII wieku w rokokowej ramie.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się