Drewniany kościół z XVII wieku, przeniesiony w 1974 roku z Jedłownika na osiedle Przyjaźń; najstarsza świątynia w Jastrzębiu-Zdroju.
Kościół świętych Barbary i Józefa to drewniana świątynia, która jest najstarszym kościołem w Jastrzębiu-Zdroju. Zbudowano ją w pierwszej połowie XVII wieku w Jedłowniku, dzisiejszej dzielnicy Wodzisławia Śląskiego, a w latach 70. XX wieku przeniesiono ją na jastrzębskie osiedle Przyjaźń. Kościół należy do Szlaku Architektury Drewnianej województwa śląskiego, w pętli rybnickiej.
Parafia w Jedłowniku jest wspominana już w spisie świętopietrza z 1447 roku. Najstarszy znany opis kościoła pochodzi z XVII wieku. Pierwotnym patronem był święty Marek Ewangelista, a patronką została Barbara dopiero po 1678 roku, gdy sprawiono nowy ołtarz główny poświęcony tej świętej. Wnętrze przebudowano w 1888 roku. Przekaz z 1849 roku mówi, że na jednej z belek wyryto rok 1345, co oznaczałoby, że kościół jest znacznie starszy; nie potwierdzono tego badaniami.
W latach 1949-1952 w Jedłowniku zbudowano nowy, murowany kościół parafialny. Drewniana świątynia przestała być używana i zaczęła niszczeć.
W latach 60. XX wieku w Jastrzębiu-Zdroju budowano kopalnie i nowe osiedla, a pierwszym z nich było osiedle Przyjaźń, wówczas z około trzema tysiącami mieszkańców. Należeli oni do parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa na osiedlu Zdrój, a przepełniony kościół parafialny i duże odległości skłaniały do utworzenia własnej wspólnoty.
Ekspertyza z 1974 roku wykazała zagrzybienie konstrukcji i nieszczelne pokrycie dachu, dlatego rozebranie i przeniesienie kościoła przeprowadzono szybko. Kamień węgielny poświęcono 8 lipca 1974 roku, a prace trwały do grudnia tego roku. Konstrukcję drewnianą i gontowe pokrycie wykonali specjaliści z Żywca, a uszkodzone elementy wymieniono na nowe drewno. Budowlę podpiwniczono ze względu na spadek terenu; w piwnicach mieszczą się dziś salki katechetyczne, sklepik parafialny i biblioteka. Uroczyste poświęcenie odbyło się 3 grudnia 1974 roku, a kościołowi nadano wezwanie świętej Barbary i świętego Józefa Robotnika.
To jednonawowy kościół na planie prostokąta, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium, kruchtą od zachodu i dwukondygnacyjną zakrystią. Wnętrze ma pozorne sklepienie kolebkowe, a od południa chór muzyczny na słupach. Drzwi główne wiszą na zawiasach pasowych z 1647 roku. W rejestrze zabytków kościół jest datowany na XVII wiek.
Do najcenniejszych elementów wyposażenia należą zabytkowy ołtarz z obrazem świętej Barbary, ambona z XVII wieku z obrazami czterech ewangelistów malowanymi na desce, chrzcielnica oraz obraz Madonny z Dzieciątkiem z XIX wieku. W 1979 roku obraz wypożyczono na wystawę do Muzeum Narodowego w Warszawie. Stacje Drogi Krzyżowej wyrzeźbił z drewna lipowego górnik amator w 1987 roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się