Neoromański kościół z lat 1856-1859 według projektu Friedricha Augusta Stülera, dawniej ewangelicki, dziś garnizonowy.
Kościół świętej Barbary w Gliwicach zbudowano jako świątynię ewangelicką, a dziś jest kościołem parafii wojskowej. Neoromańska, trzynawowa bazylika z jedną wieżą powstała w latach 1856-1859 według projektu berlińskiego architekta Friedricha Augusta Stülera.
Poprzedni kościół był drewniany i jednonawowy, istniał przed 1482 rokiem i przetrwał do 1860 roku. Od 1809 roku odbywały się w nim nabożeństwa katolickie i ewangelickie, a 7 lipca 1815 roku przejęli go ewangelicy. Kiedy stał się za mały, miejscowa parafia ewangelicka wzniosła nowy kościół: kamień węgielny wmurowano 15 maja 1856 roku, a poświęcenie odbyło się 1 listopada 1859 roku. Po II wojnie światowej świątynię przekazano duszpasterstwu Wojska Polskiego.
Podczas budowy wieża odchyliła się od pionu o 15 cm na wysokości 18,3 m. Po pracach prostujących doprowadzono ją do 25,3 m. Gotowa wieża ma 44,5 m, a jej hełm 19,2 m.
To klasyczna bazylika z płaskim stropem, bez transeptu i bocznych kaplic. Nawy boczne są niższe i mają empory wsparte na filarach. Ołtarz główny w stylu klasycyzującym przedstawia świętą Barbarę wśród męczennic, a w jego zwieńczeniu umieszczono kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Ołtarze boczne poświęcono Najświętszemu Sercu Jezusa oraz świętym Antoniemu, Józefowi i Judzie Tadeuszowi. Tablice i epitafia przypominają zesłańców na Syberię, ofiary łagrów, Orlęta Lwowskie i żołnierzy Armii Krajowej.
Przed kościołem stoi posąg świętej Barbary oraz krzyż upamiętniający dawną drewnianą świątynię.
Kościół leży w centrum, kilkaset metrów od Zamku Piastowskiego i Willi Caro. Niedaleko jest też katedra świętych Piotra i Pawła oraz Palmiarnia Miejska.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się