Neorenesansowa rezydencja Oscara Caro z lat 1882-1885 w Gliwicach, od 1934 roku siedziba Muzeum w Gliwicach.
Willa Caro to neorenesansowa rezydencja przemysłowca Oscara Caro przy ul. Dolnych Wałów 8a w centrum Gliwic, zbudowana w latach 1882-1885. Od 1934 roku jest siedzibą muzeum, dziś głównym budynkiem Muzeum w Gliwicach. Wnętrza zachowały w dużej mierze pierwotny wystrój, a stała wystawa pokazuje dziewiętnastowieczne mieszkania górnośląskich przemysłowców.
Oscar Caro urodził się we Wrocławiu w 1852 roku i dziedziczył górnośląskie firmy rodziny: hutę Hermina w Łabędach koło Gliwic, Fabrykę Drutu w Gliwicach i hutę Julia w Bobrku. W 1887 roku zakłady połączono z firmami innego gliwickiego przemysłowca w jedną spółkę akcyjną, w której Caro był dyrektorem generalnym do 1905 roku. W Gliwicach osiadł około 1882 roku i w tym samym roku kupił działkę od swego szwagra Heinricha Kerna.
Pierwszy projekt rezydencji powstał prawdopodobnie w 1884 roku w berlińskiej firmie architektonicznej Ihne & Stegmüller. Ostateczna wersja jest prostsza, a jej autora nie znamy, ale za prawdopodobnego twórcę uznaje się gliwickiego mistrza budowlanego Salomona Lubowskiego, teścia Oscara. W efekcie powstał jednopiętrowy budynek w formie zbliżonej do dziewiętnastowiecznej wizji włoskiej architektury willowej, o harmonijnej, zrównoważonej sylwecie. Datę 1885 odkryto w stiuku nad portalem wewnętrznym w klatce wejściowej. Willę otaczał rozległy, eklektyczny ogród z nieregularnymi alejkami i stawem, a na jego obrzeżach stały budynki gospodarcze, stajnia i powozownia.
Caro mieszkał w willi do 1909 roku, kiedy przeniósł się do pałacu Paulinum w Jeleniej Górze, ale właścicielem pozostał do 1916 roku. Od 1924 roku w budynku mieściła się siedziba spółki przemysłowo-budowlanej. Wtedy dobudowano drugie piętro, pokryto budynek nowym dachem i częściowo przebudowano wnętrza. W 1929 roku właścicielem był hrabia Nicolaus von Ballestrem z Pławniowic. W 1934 roku miasto przejęło willę na siedzibę Oberschlesisches Museum, a w 1945 roku przejęło ją Muzeum w Gliwicach. W latach 1991-2000 przeprowadzono kapitalny remont, a ogród otacza dziś wierne odtworzenie dawnego, kamienno-metalowego ogrodzenia.
Według strony muzeum we wnętrzach zachowały się bogato zdobione stropy, boazerie, parkiety i stolarka drzwiowa oraz okienna. W willi mają siedzibę dwa działy: sztuki i rzemiosła artystycznego oraz etnografii. Zbiory obejmują między innymi szkło artystyczne z XVII-XX wieku, największy w powojennej Polsce zbiór polskiej biżuterii srebrnej oraz porcelanę, fajans i kamionkę z wytwórni takich jak Miśnia, Wiedeń, Sèvres, Wedgwood czy Ćmielów.
Osobną kolekcją jest polska fotografia artystyczna, w tym prace Zofii Rydet i Jerzego Lewczyńskiego, związanych z gliwickim środowiskiem fotograficznym. Zbiory etnograficzne, czyli rzeźbę w drewnie, malarstwo na szkle, stroje i narzędzia z XVIII-XIX wieku, pokazuje obecnie wystawa stała na Zamku Piastowskim w Gliwicach. W willi odbywają się także wystawy czasowe, koncerty, spotkania i warsztaty.
Przed budynkiem stoi na cokole rzeźba lwa czuwającego, a w pobliżu rośnie pomnik przyrody, platan klonolistny. Jego wiek szacuje się na około 100 lat.
W okolicy leży Park im. Fryderyka Chopina, około 600 m od willi.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się