Romański z pochodzenia kościół z przełomu XII i XIII wieku, sanktuarium Matki Bożej Dobrej Drogi z gotyckim obrazem.
Kościół świętych Marcina i Doroty w Wojkowicach Kościelnych to jeden z nielicznych zabytków architektury romańskiej w województwie śląskim i jedyny zabytek tej gminy. Pochodzi z przełomu XII i XIII wieku, a od 1987 roku jest sanktuarium Matki Bożej Dobrej Drogi.
Świątynię zbudowano na przełomie XII i XIII wieku, prawdopodobnie w latach 1200-1229, z fundacji właściciela Wojkowic Kościelnych z rodu Nowina. Przebudowywano ją w 1618, 1700 i 1750 roku oraz po II wojnie światowej, więc dziś jej styl określa się jako neoromański. Romański charakter zachowały prostokątne, kolebkowo sklepione prezbiterium z ciosów kamiennych, zakrystia przekształcona w skarbiec oraz fragment nawy.
To jednonawowy kościół z dwiema bocznymi kruchtami, dachem krytym blachą i wieżą z barokowym hełmem z ośmioboczną latarnią. W sygnaturce wisi najmniejszy dzwon. Nawę zamyka empora z organami i dwiema lożami. W czasie II wojny światowej kościół uszkodzono, a Niemcy zdemontowali dzwony z wieży na przetop. W 1984 roku wybuchł pożar, po którym świątynię odrestaurowano w całości.
W 1625 roku ksiądz Marcin Zelbrzykowski sprowadził do kościoła obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem, co zapoczątkowało kult maryjny. Gotycki obraz typu hodegetria powstał około 1440-1450 roku, jest namalowany temperą na desce i wisi w barokowym ołtarzu głównym. Wierni uważają go za słynący łaskami. Sanktuarium Matki Bożej Dobrej Drogi erygował 27 czerwca 1987 roku biskup Stanisław Nowak, i jest to jedyne w Polsce sanktuarium pod takim wezwaniem.
Barokowy ołtarz główny pochodzi sprzed 1743 roku i ufundował go proboszcz Jakub Konieczny. Autorstwo przypisuje się śląskiemu rzeźbiarzowi Pawłowi Walentemu Wiązkowiczowi z warsztatem. Po pożarze w 1984 roku ołtarz został niefachowo odbudowany i zachował niemal wyłącznie figurę świętej Doroty lub Katarzyny, pokrytą grubą warstwą pozłoty.
Po prawej stronie stoi niewielka rokokowa ambona zwieńczona główkami aniołków, po lewej ołtarz boczny z XVIII wieku z obrazem św. Antoniego. Zachowała się kamienna chrzcielnica z herbem Prus i inicjałami proboszcza Jakuba Koniecznego oraz bogato zdobiony brązowy lawaterz z XV wieku w formie wielobocznej wieżyczki. Ryty na jego ściankach przedstawiają Matkę Boską z Dzieciątkiem, św. Jana Ewangelistę i dwa anioły. Organy z klasycystycznym prospektem są prawdopodobnie dziewiętnastowieczne. Przy ścianie zakrystii widać renesansowy portal z piaskowca.
Tereny wokół Siewierza to dobry kontekst dla wycieczki. Do zamku biskupiego w Siewierzu jest stąd niespełna siedem kilometrów, a zbiornik Kuźnica Warężyńska leży w odległości około trzech i pół kilometra.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się