Późnobarokowy kościół z lat 1774-1776 z gotyckim prezbiterium z 1616 roku i renesansowymi epitafiami.
Barokowy kościół parafialny w Zebrzydowicach, wzniesiony w latach 1774-1776 na miejscu starszej świątyni. Zachował gotyckie prezbiterium z 1616 roku i jest wpisany do rejestru zabytków.
W średniowieczu stał tu drewniany kościół z parafią, który pod koniec XVI wieku przejęli protestanci. W 1616 roku zaczęto przebudowę na murowany, ale ukończono tylko gotyckie prezbiterium, ufundowane przez protestanckiego szlachcica Propoka. Katolikom kościół wrócił 5 kwietnia 1654 roku. Pożar 27 listopada 1751 roku zniszczył świątynię, odbudowaną tylko częściowo. Obecny kościół, późnobarokowy, powstał w latach 1774-1776 dzięki funduszom byłego proboszcza Andrzeja Pigułę, a prezbiterium z 1616 roku włączono w nowy układ. Konsekrował go 25 sierpnia 1776 roku wrocławski biskup Philipp Gotthard von Schaffgotsch. W 1855 roku postawiono nową, wyższą wieżę w miejsce zniszczonej w pożarze.
Dwuprzęsłowe prezbiterium zamknięto trójbocznie; od północy przylega zakrystia z emporą na piętrze. Nawa jest trójprzęsłowa, szersza i wyższa od prezbiterium. Od południa dobudowano kaplicę zwaną Kisielowską, pod którą leży niedostępna krypta. Późnobarokowy ołtarz główny z XVIII wieku mieści obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W kościele zachowały się renesansowe epitafia z drugiej połowy XVI wieku, w tym Jerzego Liszki i jego żony Anny, oraz barokowa chrzcielnica w kaplicy Kisielowskiej. Dwa witraże w prezbiterium wykonano w 1963 roku w Krakowskim Zakładzie Witraży S.G. Żeleński według projektu Adama Bunscha.
Tuż obok stoi Pałac w Zebrzydowicach, a w sąsiednich Kończycach Małych zamek.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się