Wychodnia zlepieńca przy szlaku tuż pod szczytem Malinowskiej Skały w Beskidzie Śląskim, pomnik przyrody nieożywionej od 1977 roku.
Malinowska Skała to dwie rzeczy o jednej nazwie: szczyt o wysokości 1152 m n.p.m. w głównym grzbiecie Pasma Baraniej Góry i Skrzycznego w Beskidzie Śląskim oraz skalna wychodnia tuż przy szlaku, około 60 m na północ od wierzchołka. To wychodnia jest tu głównym punktem, a zarazem jednym z najlepiej rozpoznawalnych symboli Beskidu Śląskiego.
Wychodnia ma kształt rozczłonkowanej ambony o wymiarach 6 na 14 na 5 m. Buduje ją zlepieniec z górnej kredy: drobno- i średnioziarnisty zlepieniec kwarcowy z okruchami łupków mikowych, granitów i ziaren skaleni. Ten typ skały występuje tylko w Beskidzie Śląskim, Małym i Morawsko-Śląskim, w najwyższej części górnych warstw godulskich. Na ścianach widać formy wietrzenia, między innymi dość głęboką niszę.
Od 1977 roku wychodnia jest chroniona jako pomnik przyrody nieożywionej. Wcześniej uprawiano na niej bouldering. Jej fotografie trafiały do wydawnictw krajoznawczych o tych górach i na karty pocztowe, a to dziś najczęstszy powód, dla którego turyści wchodzą na ten grzbiet.
Na szczycie schodzą się granice trzech miejscowości: Wisły, Szczyrku i Lipowej. Przez Malinowską Skałę biegnie też granica krain historycznych Małopolski i Śląska. Żywiecki wójt Andrzej Komoniecki zapisał na początku XVIII wieku, że przez szczyt, który nazywał Skałką, szła granica tak zwanego państwa żywieckiego.
Spod szczytu wypływają potoki Malinka i Malinowski Potok oraz rzeka Żylica. Na zachodnich stokach grzbietu w stronę Skrzycznego, na wysokości około 1030 m n.p.m., leży rzadki w Beskidach naturalny, całoroczny stawek o średnicy około 10 m, zwany Malinowskim Stawkiem.
Szlaki wiodą na Malinowską Skałę z kilku stron.
Pod Malinowską Skałą znajduje się też niewielka Jaskinia Malinka o długości korytarzy 16 m, odkryta w 1979 roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się