Cmentarz żydowski w Mikołowie założony prawdopodobnie w XVIII wieku, z ponad trzystoma nagrobkami i pomnikiem ofiar marszów śmierci.
Nowy cmentarz żydowski w Mikołowie to nekropolia założona prawdopodobnie w XVIII wieku, na skrzyżowaniu ulic Starej Drogi i Konstytucji 3 Maja. Zajmuje 0,5 hektara, według innych źródeł 1 hektar. Jest wpisany do rejestru zabytków.
Najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z 1726 roku i należy do Chaima, syna Judy Lejba. W 1828 roku cmentarz powiększono. Chowano tu Żydów mikołowskich oraz wyznawców judaizmu z okolicznych miejscowości, między innymi z Pszczyny i Żor.
W okresie międzywojennym przy wejściu stał dom przedpogrzebowy, a teren otaczał mur ceglano-kamienny. Zachowało się ponad trzysta nagrobków z inskrypcjami po hebrajsku i niemiecku.
Cmentarz przetrwał drugą wojnę światową praktycznie bez zniszczeń. W styczniu 1945 roku znalazł się na trasie tak zwanego marszu śmierci więźniów z KL Auschwitz-Birkenau. Więźniowie, którzy zmarli z wycieńczenia lub zostali zabici przez strażników, zostali pochowani na cmentarzu. Liczba pochowanych jest niepewna: podawane szacunki wahają się od 50 do około 160 osób. Niedługo później Niemcy rozstrzelali pod wschodnim murem 14 więźniów, być może członków ruchu oporu, przywiezionych z Katowic. Ich ciała również pochowano na cmentarzu.
Po wojnie cmentarz zamknięto i zaczął niszczeć: kradziono płyty, przewracano i łamano macewy. W latach 50. XX wieku wydzielono z dawnej nekropolii fragment i ustawiono tam pomnik ofiar marszów śmierci. W 1973 roku cmentarz wpisano do rejestru zabytków, jednak degradacja trwała dalej. Zniszczony mur rozebrano w 1982 roku i po kilku latach zastąpiono metalowym ogrodzeniem. Teren uporządkowano w 1988 roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się