Zabytkowy podziemny kanał o długości 14,25 km, budowany od 1799 roku, z udostępnionymi odcinkami w Zabrzu.
Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna to podziemny kanał odwadniający i transportowy, który połączył Zabrze z Królewską Hutą (dziś Chorzów). Ma 14,25 km długości i jest wpisana do rejestru zabytków. Dziś fragment jest udostępniony zwiedzającym.
Sztolnia miała odwadniać kopalnie „Królowa Luiza” i „Król” oraz służyć do przewozu urobku łodziami po sąsiednim Kanale Sztolniowym. Inicjatorem i projektantem był Friedrich Wilhelm von Reden, a współpracował z nim John Baildon. Wzorowano się na rozwiązaniach angielskich i węgierskich. Prace zaczęto 23 czerwca 1799 roku i trwały do 1869 roku. Drążono ją ręcznie, w tempie od 177 do 520 metrów rocznie, a pomagały 22 szyby wentylacyjne oraz kilka szybów kopalnianych.
Chodnik ma ok. 1,8 m szerokości i ok. 2,5 m wysokości, a średnio leży 38 m pod ziemią. Obudowę z kamienia lub cegły zastosowano tam, gdzie była potrzebna, w innych miejscach zostawiono skałę. Węgiel łodziami wożono od 1806 roku, ale pod koniec lat 30. XIX wieku sztolnię porzucono jako szlak transportowy. Rolę odwadniającą pełniła do 1953 roku, gdy wylot zamknięto.
Pierwszy odcinek udostępniono w 2017 roku (1,5 km), drugi w 2018 roku, z podziemnym strumieniem ponad 1100 m. Wejście prowadzi przez szyb Carnall w skansenie górniczym. W okolicy działa też Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego Guido.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się