Neogotycki ceglany kościół z lat 1898-1902 w katowickim Śródmieściu, w latach 1925-1957 katedra diecezji katowickiej.
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła stoi przy ulicy Mikołowskiej w katowickim Śródmieściu. To ceglana, neogotycka świątynia z wieżą o wysokości 86 metrów, zbudowana na przełomie XIX i XX wieku dla południowej części szybko rosnących wówczas Katowic. Przez ponad trzydzieści lat była katedrą, zanim ten tytuł przejął kościół Chrystusa Króla.
Po konsekracji kościoła Mariackiego w 1870 roku liczba parafian stale rosła i po dwudziestu latach uznano, że parafię trzeba podzielić. W 1892 roku zarząd kościelny kupił grunt w południowej, niezabudowanej jeszcze części miasta. Zastanawiano się, czy nowy kościół ma być neoromański, czy neogotycki. Zdecydował biskup wrocławski Georg Kopp, który wybrał neogotyk i polecił wykonanie projektu wrocławskiemu budowniczemu diecezjalnemu Josephowi Ebersowi. Inicjatorem budowy był proboszcz parafii Mariackiej ksiądz Wiktor Schmidt.
Budowę rozpoczęto 1 maja 1898 roku, a kamień węgielny poświęcono 18 września tego samego roku. Cegły dostarczała cegielnia Pollan, piaskowiec pochodził z kamieniołomu Karola Pokornego, a dachówki z Niemodlina. Gotowy kościół poświęcono 27 kwietnia 1902 roku.
Po włączeniu części Górnego Śląska do Polski kościół został w 1922 roku prokatedrą Administracji Apostolskiej na Górnym Śląsku. Bulla papieska z 11 listopada 1925 roku uczyniła z niego katedrę diecezji katowickiej, a 3 stycznia 1926 roku konsekrowano tu pierwszego biskupa, Augusta Hlonda. W 1957 roku prawa katedralne przeniesiono na kościół Chrystusa Króla, czyli dzisiejszą archikatedrę Chrystusa Króla, położoną mniej niż kilometr dalej.
Kościół jest murowany z cegły, z okładziną klinkierową, i zbudowany na planie krzyża łacińskiego. Ma pseudobazylikowy korpus z wnętrzem halowym, transept i pięcioboczne prezbiterium. Jedyna wieża stoi na osi głównej nawy i kończy się wielobocznym, ostrosłupowym hełmem. Nad portalem głównym widać okno z ceglanym maswerkiem, a wyżej rozetę, również z ceglanym maswerkiem. Pięć dzwonów odlała firma F. Otto z Hemelingen, poświęcono je 8 września 1901 roku.
Wnętrze to trójnawowa hala z transeptem i sklepieniami krzyżowo-żebrowymi. Witraże z postaciami świętych Piotra i Pawła, Rodziną Świętą, Matką Boską Bolesną oraz Jezusem przyjacielem dzieci wykonała raciborska firma Lazar. Zachowała się neoromańska chrzcielnica z 1903 roku z warsztatu Heinricha Mrowietza oraz figury Piotra i Pawła z pierwotnego ołtarza głównego, ustawione w kruchcie pod wieżą. Organy z 1973 roku, zbudowane w firmie Bronisława Cepki z Popowa, mają 48 głosów. Pierwszy instrument wykonał w 1902 roku Ernst Kurzer z Gliwic. W bocznej kaplicy znajdują się groby biskupa Teofila Bromboszcza, arcybiskupa Szczepana Wesołego i księdza Filipa Bednorza.
W 1967 roku burza uszkodziła wieżę, a zniszczony wtedy żeliwny krzyż wpadł do wnętrza i uszkodził organy. Kościół wpisano do rejestru zabytków nieruchomych 11 sierpnia 1992 roku.
Przed kościołem w 1913 roku odsłonięto rzeźbę Piety ze sztucznego kamienia. Obok stoi plebania z lat 1899-1900, zaprojektowana przez tego samego architekta, oraz Katolicki Dom Związkowy z lat 1914-1916 według projektu Alberta Köhlera. W okresie międzywojennym odbywały się w nim zjazdy partii politycznych, w których uczestniczył między innymi Wojciech Korfanty.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się