Grodzisko z VIII-IX wieku w lesie Grabówka między Lubomią a Syrynią, z podwójnym pierścieniem wałów i fosami, wpisane do rejestru zabytków.
Grodzisko w Lubomi to pozostałości wczesnośredniowiecznego grodu plemienia Gołęszyców, użytkowanego w VIII i IX wieku. Leży na skraju lasu Grabówka, między wsiami Lubomia i Syrynia w powiecie wodzisławskim. Zaliczane jest do największych i najlepiej zachowanych grodzisk w województwie śląskim, a jego umocnienia ziemne są czytelne w terenie do dziś.
Gród jest trójczłonowy: główna część otoczona jest dwoma pierścieniami wałów ziemnych o średnicy do około 150 metrów. Wały wzmacniały niegdyś konstrukcje drewniane. Widać ślady dwóch bram, wschodniej i zachodniej, osłoniętych dodatkowymi wałami. Między pierścieniami biegnie fosa, miejscami głęboka do 6 metrów, a druga, płytsza, okala wał zewnętrzny. Po stronie wschodniej leży duże podgrodzie z własnym wałem i pojedynczą fosą. Cały obiekt zajmuje około 5,3 hektara i stoi w lesie.
Lubomia była prawdopodobnie ośrodkiem władzy plemiennej Gołęszyców. Przy grodzie wzniesiono silne umocnienia, bo leżał na pograniczu Górnego Śląska i państwa wielkomorawskiego i strzegł szlaku wiodącego doliną Odry przez Bramę Morawską. Umocnienia zaczęto stawiać na przełomie VIII i IX wieku na miejscu nieufortyfikowanej osady z VII wieku. W drugiej połowie IX wieku gród strawił pożar. Jedna z hipotez wiąże go z wyprawą księcia wielkomorawskiego Świętopełka z lat 874-885. Grodu już nie odbudowano.
Pierwsze badania prowadzono w latach 1933-1938, kolejne w latach 1966-1968. Odkopano domostwa, paleniska, ziemianki, ceramikę, narzędzia, ozdoby i elementy uzbrojenia, w tym fragmenty kolczugi. Wśród znalezisk są przedmioty awarskie i wielkomorawskie, które świadczą o kontaktach z południowymi sąsiadami. Zabytki z grodu przechowuje muzeum w Wodzisławiu Śląskim. W okolicy możesz zobaczyć też wieżę widokową w Pogrzebieniu i bazylikę w Pszowie.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się