Las komunalny o charakterze naturalnym w gliwickim Zatorzu, o powierzchni około 197,6 ha, ze ścieżką dydaktyczną, placami zabaw i tężnią solankową.
Park Kultury i Wypoczynku w Gliwicach to las komunalny o charakterze naturalnym w dzielnicy Zatorze, we wschodniej części miasta. Zajmuje około 197,6 ha i należy do leśnego Pasa Ochronnego Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Są w nim ścieżka dydaktyczna, dwa place zabaw, ślady dawnych obiektów rozrywkowych i tężnia solankowa z leżakami.
Las na tym terenie jest znany od średniowiecza, a kronika miasta z XVII wieku wspomina o lasach komunalnych. Zaznaczono go na mapie z 1736 roku, a nazwa Stadtwald, czyli las miejski, pojawia się na mapie z 1812 roku. Po 1945 roku ustalono nazwę Park Kultury i Wypoczynku. Pełna nazwa brzmi Park Kultury i Wypoczynku dla miast Gliwice-Zabrze. Używane bywają też nazwy Las Żorek (Siorek), Park Leśny i Lasek Chorzowski.
Powierzchnia lasu malała: w 1931 roku miał 350 ha, po 1945 roku 364 ha, a w 2010 roku 197,6 ha. Dzielnica Zatorze powstała na początku XX wieku, a w koncepcji miasta-ogrodu las miejski odgrywał ważną rolę, razem z Palmiarnią Miejską. W 2004 roku kosztem 5,17 ha lasu powiększono sąsiedni Cmentarz Lipowy.
W końcu XIX wieku las stał się popularny dzięki Zameczkowi Leśnemu, kawiarni w stylu angielsko-chińskim, otwartej 29 lipca 1896 roku według projektu Eugena Kohna. W 1950 roku budynek zajęło przedsiębiorstwo Budowy Przemysłu Ciężkiego, a w latach 1959-1962 występował w nim kabaret Czarny Kot. Zameczek został zrównany z ziemią w maju 2020 roku.
W lesie powstał też drewniany tor kolarski otwarty 12 września 1897 roku. Miał 400 m długości i uchodził za największy taki obiekt w Niemczech, z trybunami na 3100 widzów. W tym samym dniu otwarto muszlę koncertową, dziś w stanie ruiny. W 1909 roku w lesie odbyły się X Niemieckie Igrzyska Młodzieży, a w 1910 roku przy Zameczku wytyczono prowizoryczny pas startowy, z którego startował później znany konstruktor lotniczy Claude Dornier.
Z dawnej strzelnicy zostało siedem wzniesień po kulochwytach, a przy ulicy Szymanowskiego widać ruiny fundamentów, prawdopodobnie niemieckiego magazynu amunicji. W lesie jest też nieczynny basen z fontanną i rzeźbą Trzech dziewcząt, autorstwa rzeźbiarza Hansa Breittenbacha.
Dominują drzewa liściaste, głównie buki i dęby, a rosną tu także gatunki iglaste. Park jest uznawany za obszar cenny przyrodniczo, zwłaszcza dla ptaków: na drzewach wisi ponad 300 budek lęgowych. Można spotkać sarny, zające i dziki. Co roku sadzi się około 20 tysięcy drzew w miejsce wycinanych podczas cięć sanitarnych.
Ścieżka dydaktyczna ma 975 m długości i łączy plac zabaw przy ulicy Brzozowej z placem zabaw przy ulicy Horsta Bienka. Ustawiono przy niej kilkanaście tablic o najczęściej spotykanych gatunkach drzew. Przez park biegnie gliwicka część Szlaku Husarii Polskiej, wytyczonego w latach 1969-1970 przez księdza Jerzego Pawlika, a także trasy rowerowe.
Tężnię oddano do użytku w lipcu 2020 roku przy ulicy Chorzowskiej. Stoi na planie prostokąta około 13 na 40 m, ma prawie 8 m wysokości i dach, który chroni solankę przed rozcieńczaniem przez deszcz. Wokół urządzono strefę z leżakami i ławkami oraz ogród z około 700 krzewami, trawami i bylinami. Ścieżki dostosowano do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Na zimę tężnia jest wyłączana z eksploatacji, a przy korzystaniu obowiązuje regulamin z tablic przy obiekcie.
Do Radiostacji gliwickiej jest stąd około 1,7 km, a do Palmiarni Miejskiej około 3 km.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się