Rynek wytyczony przy lokacji miasta, z klasycystycznym ratuszem z 1823 roku.
Rynek w Rybniku wytyczono podczas lokacji miasta w XIII-XIV wieku na miejscu dawnego stawu. Do końca XVIII wieku otaczały go drewniane domy, a dziś jest tu zwarta zabudowa klasycystyczna z neorenesansowymi i modernistycznymi wtrętami, z ratuszem w zachodniej pierzei.
Budynki murowane pojawiły się na rynku dopiero u schyłku XVIII wieku, głównie po zakupie państwa rybnickiego przez rząd pruski w 1788 roku. Według kroniki Idzikowskiego z 1861 roku wszystkie 22 budynki na rynku były już wtedy murowane, a tylko jeden z nich był parterowy. Na płycie stał dawny ratusz, rozebrany w 1823 roku, oraz kaplica św. Jana, rozebrana w pierwszej połowie XIX wieku.
W 1823 roku wzniesiono istniejący do dziś ratusz, piętrową, pięcioosiową budowlę o klasycystycznej fasadzie z wieżą nad osią środkową. Mieści Urząd Stanu Cywilnego i Muzeum Miejskie. Kamienice z końca XVIII wieku i pierwszej połowy XIX wieku mają cechy klasycyzmu. W drugiej połowie XIX wieku powstały budynki neorenesansowe i eklektyczne, na przykład Rynek 13 o bogato dekorowanej fasadzie z neorenesansowym wykuszem i attyką. Na początku XX wieku wzniesiono wczesnomodernistyczny dom towarowy Emila Pragera (Rynek 5), a w okresie międzywojennym przebudowano kilka kamienic w duchu funkcjonalizmu.
W 1945 roku rynek ucierpiał nieznacznie, zniszczeniu uległa tylko kamienica nr 16.
W latach 90. XX wieku na płytę rynku wróciła figura św. Jana Nepomucena z 1736 roku, która stała tu od pierwszej połowy XIX wieku do wybuchu II wojny światowej. Dziś wieńczy nową fontannę.
Kilkaset metrów od rynku stoi bazylika św. Antoniego, a zamek, dziś siedziba sądu rejonowego, jest tuż obok. Do Edukatorium Juliusz można dojść pieszo.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się