Neoklasycystyczny gmach z 1901 roku, zbudowany jako dom koncertowy z teatrem miejskim, od 1945 roku siedziba Opery Śląskiej, z główną sceną i salą im. Adama Didura.
Gmach Opery Śląskiej stoi przy ulicy Moniuszki w Bytomiu, na narożnej działce o powierzchni 5090 metrów kwadratowych. Zbudowano go na przełomie XIX i XX wieku jako dom koncertowy z teatrem miejskim, pierwszy taki obiekt w konurbacji górnośląskiej. Od 1945 roku mieści Operę Śląską. Wpisany jest do rejestru zabytków.
Inicjatorem budowy był bankier i miłośnik muzyki Franz Landsberger, który założył Towarzystwo Domu Koncertowego. Projekt poparli nadburmistrz Bytomia Georg Brüning i dyrektorzy górnośląskich zakładów przemysłowych, a główni darczyńcy to stocznia Caesar Wollheim-Werft oraz przedsiębiorca górniczy Fritz von Friedlaender-Fuld. Magistrat przekazał działkę i udzielił bezprocentowego kredytu hipotecznego. Gmach zaprojektował berliński architekt Alexander Böhm, a budowę prowadzono od 1898 lub 1899 roku. Odbiór nastąpił we wrześniu 1901 roku, a oficjalne otwarcie 1 października 1901 roku uwerturą Beethovena „Poświęcenie domu”. W budynku działały Teatr Miejski, sala koncertowa i pomieszczenia dla organizacji społecznych.
W 1927 roku budynek przebudowano projektu Hansa Poelziga: sale połączono przejściem, poprawiono akustykę sali koncertowej, a część okien elewacji zachodniej zamurowano jako blendy. Od 1945 roku w gmachu działa Opera Śląska. W latach 50. salę koncertową zamieniono na salę baletową, a w kolejnych dekadach wielokrotnie przebudowywano i rozbudowywano obiekt. W 1957 roku przed fasadą zachodnią odsłonięto popiersie Fryderyka Chopina autorstwa Aleksandra Żurakowskiego.
W nocy 24 sierpnia 2000 roku wybuchł pożar: spłonęły dach, strop i wystrój sali baletowej. Salę koncertową odbudowano zgodnie z pierwotnym zamysłem, a nową salę baletową urządzono na ostatniej kondygnacji części zachodniej, nad którą powstała nowoczesna kopuła. W latach 2022-2023 gmach rozbudowano i przebudowano, a w listopadzie 2023 roku ponownie otwarto scenę operową.
Styl budynku to neoklasycyzm z elementami ekspresjonizmu, secesji i empire. Bryła jest dwuczłonowa. Część wschodnia mieści główną scenę opery, zwieńczoną latarnią wentylacyjną, z 391 miejscami. Część zachodnia to sala koncertowa im. Adama Didura na 200 miejsc, używana do koncertów i baletu. Fasada zachodnia ma centralny ryzalit z tympanonem i maszkaron. W foyer wisi tablica poświęcona Napoleonowi Siessowi, dawnemu dyrektorowi Opery Śląskiej.
Blisko opery leży park miejski im. Franciszka Kachla, a dalej Elektrociepłownia Szombierki i Żabie Doły.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się