Średniowieczny kopiec z fosą w Starych Tarnowicach, pierwotna siedziba rycerzy z Tarnowic, z lipą na szczycie.
Gródek stożkowaty w Starych Tarnowicach to późnośredniowieczny gródek rycerski z XIV-XV wieku, pierwotna siedziba właścicieli wsi Tarnowice, która dała początek miastu Tarnowskie Góry. Jest jednym z nielicznych takich zabytków na Górnym Śląsku i figuruje w rejestrze zabytków archeologicznych.
Ma postać owalnego kopca o wysokości około 2,7 m i średnicy podstawy 17 m w osi północ-południe oraz 13,5 m w osi wschód-zachód. Otacza go słabo dziś widoczna fosa, dawniej głęboka na 207 cm i szeroka na 5 m, obecnie mająca około metra głębokości i 5,5-6 m szerokości. Całe założenie zajmuje około 10 arów. Na szczycie rośnie lipa drobnolistna o wysokości 20,5 m i obwodzie pnia 5,12 m, której wiek szacuje się na 300-350 lat. Status pomnika przyrody nadano jej po raz pierwszy w 1955 roku.
W 1983 roku badania prowadził zespół z Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu. Okazało się, że wzgórze wskutek dawnych przekształceń zmniejszono o ponad połowę, a środkową i południową część spłaszczono, zasypując ziemią część fosy. W drugim wykopie na głębokości 120 cm odkryto spaloną konstrukcję drewnianą, polepę, kamienną podmurówkę i fragmenty ceramiki z XIV wieku. Konstrukcję zniszczył pożar, co prawdopodobnie skłoniło Włodków do opuszczenia gródka. Nowi właściciele, ród Wrochemów, zbudowali renesansowy zamek na zachodnim krańcu wsi; dziś to Zamek w Starych Tarnowicach, oddalony o około 700 metrów.
Znalezione w gródku kości tłumaczy się na dwa sposoby: jako ofiary epidemii tyfusu z 1848 roku, o czym mówią wpisy księgi zgonów parafii, albo jako ślad pobytu wojsk szwedzkich podczas wojny trzydziestoletniej. Nie wykluczono też, że lipę zasadzono w 1683 roku na pamiątkę przemarszu Jana III Sobieskiego.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się