Późnoklasycystyczny pałacyk myśliwski książąt pszczyńskich z lat 1792-1800 w Porębie, dziś hotel z restauracją.
Książęca Bażantarnia to późnoklasycystyczny pałacyk w Porębie, części Pszczyny, wzniesiony w latach 1792-1800 dla księcia pszczyńskiego Fryderyka Erdmanna. Dziś mieści hotel i restaurację, a jego zabytkowy układ wnętrz pozostał czytelny.
Pomysł hodowli bażantów w Porębie narodził się już w 1770 roku. Wykupiono grunty od chłopów, dołączono las brzozowy, zmieniono stosunki wodne i wytyczono stawy, potoki, aleje oraz promenady. W 1792 roku projekt zagospodarowania dostarczył książęcy architekt Wilhelm Pusch. Wzorował się przy tym na publikowanym wcześniej projekcie Carla Gottharda Langhansa.
Fryderyk Erdmann zmarł w 1797 roku i nie doczekał końca budowy, którą ukończył jego syn Fryderyk Ferdynand. Znana jest dokładna data oddania pałacu do użytku: 25 czerwca 1800 roku. Główną rezydencją książąt pozostawał zamek w Pszczynie, a Bażantarnia służyła przede wszystkim zabawie.
To murowany, potynkowany budynek na planie prostokąta, z wysokim czterospadowym dachem i frontem skierowanym na południe. Pięcioosiową fasadę zdobi portyk o czterech kolumnach, poprzedzony schodami. Okna i drzwi mają płaskie obramowania z kluczami.
We wnętrzu zachował się dwutraktowy, symetryczny układ z płytką sienią i piętrowym salonem na osi, o ściętych narożnikach. W salonie jest balkon dla orkiestry i chóru. Zabytek.pl podaje ceglany materiał budowy i datowanie na 1800 rok.
W XIX wieku w salonie urządzano bale z okazji urodzin członków rodziny książęcej, na które zapraszano gości z Pszczyny i okolic. Zdarzały się zabawy trwające do czwartej nad ranem. W czasie I wojny światowej Bażantarnię odwiedzali cesarz Niemiec i oficjele, bo w Pszczynie mieścił się wówczas sztab niemieckich wojsk.
W 1922 roku książę Jan Henryk XV zgodził się na prowadzenie tu zajazdu, w którym zatrzymywał się między innymi prezydent Ignacy Mościcki. W parku działał wtedy teren sportów zimowych ze skocznią narciarską i trasami, a latem biegano i jeździło konno. Pałac wpisano do rejestru zabytków w latach 60. XX wieku. Później zajęła go na cele socjalne kopalnia Pniówek, a oficyny wyburzono. Remont konserwatorski zakończył się w 2011 roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się