Zabytkowy teatr w Sosnowcu, otwarty 6 lutego 1897 roku jako Teatr Zimowy, projektu Karola Steczkowskiego, z amfiteatralną widownią i malowidłami Rudolfa Sarbiewskiego.
Teatr Zagłębia stoi przy ulicy Teatralnej w Sosnowcu, kilkaset metrów od bazyliki katedralnej. Otwarto go 6 lutego 1897 roku jako Teatr Zimowy i uznaje się za szóstą stałą scenę na ziemiach polskich, po Warszawie, Krakowie, Lwowie, Lublinie i Kaliszu. Gmach jest wpisany do rejestru zabytków.
Zanim stanął budynek, od lat 70. XIX wieku w Sosnowcu działały teatry amatorskie, między innymi wśród robotników i kolejarzy. Budowę zainicjował przedsiębiorca Józef Szymański, a finansowo wsparło ją Gwarectwo „Hrabia Renard” kierowane przez Ludwika Mauvego. W latach 1896-1897 powstał zespół: Teatr Zimowy, Hotel Saski i drewniany Teatr Letni, który stał w pobliskim parku i został rozebrany w czasie I wojny światowej. Pierwszym dyrektorem był Czesław Teofil Janowski, który przywiózł własny zespół. Na otwarcie zagrano „Zemstę” Aleksandra Fredry z prologiem Andrzeja Niemojewskiego.
W gmachu 24 listopada 1905 roku ogłoszono strajk powszechny, a w czasie I wojny działało tu kino „Wiktoria”. W 1924 roku teatr przeszedł na własność publiczną. W nocy z 17 na 18 stycznia 1939 roku pożar zniszczył scenę, strych i część dachu; remont trwał siedem tygodni. Po 1948 roku scena weszła w skład Zjednoczonych Teatrów Śląsko-Dąbrowskich, a 1 lipca 1955 roku odzyskała samodzielność jako Państwowy Teatr Zagłębia, otwarty „Ślubami panieńskimi” Fredry.
Autorem projektu był Karol Steczkowski, a nadzór nad budową prowadził Stanisław Trembiński, architekt kolei warszawskiej. Styl to historyzm z elementami neoklasycznymi i neorenesansowymi. Pierwotnie budynek był piętrowy, z prostokątną częścią frontową i prostopadłą częścią z widownią i sceną, na około 700-800 widzów. Widownię na parterze zaprojektowano jako amfiteatralną, z ośmioma lożami sześcioosobowymi i galerią. Malowidła, w tym amorki na plafonie i portrety Słowackiego, Bogusławskiego, Moniuszki, Fredry i innych na balkonach, wykonał Rudolf Sarbiewski. Gmach zachował zasadniczy XIX-wieczny układ: część frontową, widownię i scenę, choć w XX wieku wielokrotnie go przebudowywano, między innymi w latach 1976-1978 i 2008.
Teatr kilkakrotnie nagradzano Złotymi Maskami, między innymi za „Kordiana” w reżyserii Zbigniewa Zasadnego i spektakl „Korzeniec”. Prowadzi cykl „Scena Dostępna” z audiodeskrypcją, napisami i tłumaczeniem na polski język migowy. Planowana jest rozbudowa o dużą scenę i salę black box, więc przed wizytą sprawdź stan prac.
Niedaleko leży Park Sielecki, a w okolicach centrum Park Harcerski i Stawiki.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się