Zachowane fragmenty ceglanych murów obronnych Raciborza z XIII-XVII wieku.
Z raciborskich murów miejskich zachowało się tylko kilka fragmentów, ale pozwalają odtworzyć przebieg fortyfikacji, które otaczały Stare Miasto. Ceglane odcinki widać między innymi przy ulicach Basztowej, Drzymały, Batorego, Leczniczej i Drewnianej.
Pierwsze umocnienia miały według przekazów formę fosy, drewnianych przegród i bram i powstały w XIII wieku, gdy kształtowało się miasto. W 1255 roku Morawianie spalili Racibórz, a przy odbudowie książę Władysław opolski poszerzył miasto ku południowi. Pierwsza udokumentowana wzmianka o murach pochodzi z 1299 roku, gdy książę Przemysław raciborski zlecił wójtowi ich budowę i finansowanie. W XIV wieku mury rozbudowano i otoczono fosą, w 1666 roku zmodernizowano je z powodu zagrożenia najazdem tatarskim, a w XVII wieku wzmocniono dziewięcioma basztami.
Mury miały około 1,3-1,6 m grubości, od strony miasta 1,9-2,2 m wysokości, a od zewnątrz 3,8-4,7 m, miejscami około 9 m. Zbudowano je z cegły na zaprawie wapiennej, z wypełnieniem z gruzu lub kamieni polnych. Fosa miała około 3,7 m głębokości, za nią usypano wały. Całość mierzyła około 1,8 km i obejmowała teren ok. 20 hektarów. Do dziś zachowała się jedna z dziewięciu baszt, zwana basztą więzienną.
Na przełomie XVIII i XIX wieku mury stopniowo rozbierano. W 1818 roku zniesiono Bramę Wielką, w 1828 roku rozebrano Bramę Odrzańską, która groziła zawaleniem. Większość fosy zasypano po trzeciej wojnie śląskiej (1763), a jej resztki jeszcze w latach 30. XIX wieku wypełniała woda. Niedaleko stoi dziś zamek w Raciborzu.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się